Homer

همر (Homer) نامی است که به دو حماسه‌ای که سنت قهرمانی یونانی را در حدود قرن هشتم و هفتم قبل از میلاد متبلور کرد، تعلق دارد، هرچند که زندگی‌نامه‌های باستانی و دانشمندان مدرن در این مورد اختلاف نظر دارند که آیا یک شاعر منفرد، نسل‌هایی از خوانندگان یا یک سنت جمعی آنها را تولید کرده‌اند. یونانی‌ها خود همر را در ایونی، شاید در خیوس یا اسمیرنا تصور کردند و شاعر نابینایی را تصور کردند که شاهد یا کانالی از عصر قهرمانان بوده است. آنچه باقی مانده، نه سوابق تاریخی بلکه 28000 خط از هگزامتر داکتیلیک است که شکل‌دهنده به یادآوری جنگ، تبعید و caprice الهی در فرهنگ‌های مدیترانه‌ای است.

ایلیاد بر خشم آکیلس در طول هفته‌های جنگ تروآ تمرکز دارد و از طریق نبردها، سخنرانی‌ها و مرگ هکتور، به بررسی افتخار، مرگ و ترحم می‌پردازد. ادیسه بازگشت ده ساله اودیسه از تروآ را از طریق سایکلوس، سیرس، دنیای زیرین و بازگشتی که نیاز به پنهان‌کاری و انتقام دارد، دنبال می‌کند. هر دو حماسه بر اساس فرمول‌های شفاهی قدیمی— صفات، صحنه‌های نوعی، خطوط تکراری— داستان‌هایی با عمق روان‌شناختی را شکل می‌دهند که یونانی‌های بعدی به عنوان کانون اخلاقی و آموزشی در نظر می‌گرفتند.

ویرایشگران اسکندرانی متون را در حدود قرن دوم قبل از میلاد تثبیت کردند و شاعران رومی از ویرژیل به بعد به اقتدار همر پاسخ دادند. هر سنت حماسی بعدی در اروپا، از دانته تا میلتون و جویس، با همر به عنوان منبع مذاکره می‌کند. چه او به عنوان یک فرد زندگی کرده باشد یا نه، 'همر' نام لحظه‌ای است که آواز گفتاری به سنگ‌بنای ادبیات یک تمدن تبدیل شد.

1. c. 8th century BC

   Epic Composition

   Iliad and Odyssey likely crystallized from oral tradition in archaic Greece.

2. c. 776 BC

   Panhellenic Context

   Homeric poems circulated as Greeks gathered for festivals and colonization.

3. c. 6th century BC

   Athenian Recitations

   Peisistratid Athens reportedly organized rhapsodic performances of Homeric verse.

4. c. 2nd century BC

   Alexandrian Standardization

   Scholars in Alexandria edited and copied texts that became the received versions.

همر داستان‌ها، تشبیهات و معضلات اخلاقی را فراهم کرد که یونانی‌ها و رومی‌ها را برای یک هزاره آموزش داد. اسکندر مقدونی با ایلیاد زیر بالشش می‌خوابید؛ ویرژیل آینئید را بر اساس هر دو حماسه مدل‌سازی کرد؛ جویس «اولیس» را بر اساس سفرهای اودیسه ساخت. باستان‌شناسی ممکن است در مورد دیوارهای تروآ بحث کند، اما بدهی ادبیات به تخیل همری غیرقابل اندازه‌گیری است.

Homer supplied the stories, similes, and ethical dilemmas that educated Greeks and Romans for a millennium. Alexander the Great slept with the Iliad under his pillow; Virgil modeled the Aeneid on both poems; Joyce structured Ulysses around Odysseus's wanderings. Archaeology may debate Troy's walls, but literature's debt to Homeric imagination remains immeasurable. Alexandrian Standardization (c. 2nd century BC) remains a defining moment in Homer's enduring reputation.