نورما جین مورتنسون در سال 1926 در لس آنجلس به دنیا آمد و بخش عمده‌ای از دوران کودکی خود را در مراقبت از پرورش‌دهندگان و یتیم‌خانه گذراند. یک شغل در کارخانه در زمان جنگ به مدلینگ و قرارداد سینمایی با توئنتی‌ث قرن-فاکس منجر شد، جایی که او نام هنری ماریلین مونرو را انتخاب کرد. موهای بلوند، صدای نفس‌زنان و زمان‌بندی کمدی، نقش‌های کوچک را به ستاره‌ای در اوایل دهه 1950 تبدیل کرد.

مونرو در فیلم‌های موفقی از جمله آقایان بلوندها را ترجیح می‌دهند (1953)، خارش هفت ساله (1955) و برخی آن را داغ دوست دارند (1959) نقش اول را ایفا کرد. او در استودیو بازیگران تحصیل کرد تا مهارت‌های خود را عمیق‌تر کند و برای بهبود فیلمنامه‌ها و دستمزد خود با فاکس مبارزه کرد و به‌طور موقت شرکت ماریلین مونرو را تأسیس کرد. ازدواج‌های پر سر و صدای او با جو دی‌مگیو و آرتور میلر، به علاوه دوستی‌هایش با هنرمندان و سیاستمداران، او را در تیترهای جهانی نگه داشت.

اضطراب، بی‌خوابی و وابستگی به داروها سال‌های پایانی او را مشخص کرد. او در آگوست 1962 به دلیل مصرف بیش از حد باربیتورات‌ها در سن سی و شش سالگی درگذشت؛ نحوه مرگ به احتمال زیاد خودکشی اعلام شد. تصویر مونرو—زرق و برق بلوند، آسیب‌پذیری و شوخ‌طبعی—سیستم استودیو را پشت سر گذاشت و به یکی از چهره‌های پرکاربرد فرهنگ عامه قرن بیستم تبدیل شد.

1. 1926

   تولد در لس آنجلس

   او با نام نورما جین مورتنسون به دنیا آمد و قبل از ازدواج با جیمز داگرتی در شانزده سالگی، با یک دوران کودکی ناپایدار مواجه شد.

2. 1946

   قرارداد فاکس

   او با توئنتی‌ث قرن-فاکس قرارداد امضا کرد و با رنگ کردن مو و آموزش‌های سینمایی به تدریج به ماریلین مونرو تبدیل شد.

3. 1953

   شکوفایی ستاره‌گی

   نیagara، آقایان بلوندها را ترجیح می‌دهند و چگونه یک میلیونر را ازدواج کنیم، او را به بالاترین کشش باکس آفیس فاکس تبدیل کرد.

4. 1955

   مطالعه در نیویورک

   مونرو به‌طور موقت هالیوود را ترک کرد تا با لی استراسبورگ آموزش ببیند و قرارداد استودیو خود را تجدید کند.

5. 1962

   مرگ در برنت‌وود

   او در خانه‌اش بی‌هوش یافت شد و در سی و شش سالگی درگذشت؛ مراسم خاکسپاری او هنرمندان و عزاداری عمومی گسترده‌ای را به همراه داشت.