الکسندر فلمینگ (Alexander Fleming) در 6 اوت 1881 در یک مزرعه در لاچفیلد نزدیک دارول، آیرشایر، اسکاتلند به دنیا آمد. او سومین فرزند از چهار فرزند خانواده‌ای بود که نمی‌توانستند بدون کمک از یک دایی او را در مدرسه نگه دارند. او در سیزده سالگی به لندن رفت، در یک دفتر حمل و نقل کار کرد و سپس با یک بورس تحصیلی وارد دانشکده پزشکی بیمارستان سنت مری شد، که بخشی از آن به خاطر باشگاه تفنگ‌داری مدرسه بود. فلمینگ در طول جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان در نیروی پزشکی ارتش سلطنتی خدمت کرد و به درمان سربازان زخمی در بیمارستان‌های میدانی در جبهه غربی پرداخت، جایی که شاهد بود چگونه ضدعفونی‌کننده‌ها می‌توانند به بافت آسیب برسانند و نتوانند عفونت‌های عمیق را متوقف کنند. این تجربه علاقه او را به چگونگی نفوذ باکتری‌ها به زخم‌ها و چگونگی کمک به دفاع‌های بدن به جای آسیب رساندن به آن‌ها از طریق درمان‌های شیمیایی خام تیز کرد.

پس از جنگ، فلمینگ به سنت مری بازگشت و شهرتی برای مشاهده دقیق آزمایشگاهی و روش‌های غیرمتعارف، از جمله نقاشی با باکتری‌ها بر روی صفحات آگار برای تولید تصاویر رنگی به دست آورد. در 3 سپتامبر 1928، او متوجه شد که یک کپک که یک کشت استافیلوکوک را آلوده کرده، حلقه‌ای شفاف ایجاد کرده است که در آن باکتری‌ها رشد نمی‌کنند. او این کپک را به عنوان پنی‌سیلیوم نوتاتوم شناسایی کرد و یافته‌های خود را در سال 1929 منتشر کرد و خواص آنتی‌بیوتیکی این ماده را یادداشت کرد، اما در جداسازی آن در مقادیر مفید برای درمان با مشکل مواجه شد. برای بیش از یک دهه، این کشف به عنوان یک کنجکاوی آزمایشگاهی باقی ماند تا اینکه هاوارد فلوری و ارنست بوریس چین در آکسفورد روش‌هایی برای تصفیه و تولید انبوه پنی‌سیلین در طول جنگ جهانی دوم توسعه دادند. فلمینگ در سال 1945 جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را با فلوری و چین به اشتراک گذاشت و به طور عمومی تأکید کرد که این افتخار متعلق به تیمی است که مشاهدات او را به یک درمان نجات‌بخش تبدیل کرده‌اند.

فلمینگ به تحقیقات خود در سنت مری ادامه داد، به عنوان رئیس موسسه منصوب شد و در سال 1944 لقب شوالیه گرفت، اما بارها هشدار داد که استفاده نادرست از آنتی‌بیوتیک‌ها می‌تواند باکتری‌های مقاوم را پرورش دهد—پیش‌بینی که به سرعت محقق شد زیرا سویه‌های مقاوم به پنی‌سیلین در عرض چند سال از استفاده گسترده ظاهر شدند. او دو بار ازدواج کرد، یک پسر داشت و رفتار عمومی متواضعانه‌ای را حفظ کرد که با تأثیرات کشف او در تضاد بود. وقتی در 11 مارس 1955 در لندن به دلیل حمله قلبی درگذشت، پنی‌سیلین و جانشین‌های آن میلیون‌ها زندگی را از ذات‌الریه، سپسیس، سیفلیس و عفونت‌های میدانی نجات داده بودند. داستان فلمینگ به تمثیل کلاسیک شانس در علم تبدیل شد: ذهنی آماده که متوجه می‌شود آلودگی چه معنایی می‌تواند داشته باشد به جای اینکه آن را دور بیندازد.

1. 1881

   تولد در آیرشایر

   در یک مزرعه اسکاتلندی بزرگ شد قبل از اینکه بورس‌هایی برای تحصیل پزشکی در لندن به دست آورد.

2. 1928

   مشاهده پنی‌سیلین

   متوجه کپکی شد که رشد باکتری‌ها را در یک صفحه آلوده استافیلوکوک در سنت مری متوقف کرده بود.

3. 1929

   انتشار یافته‌ها

   اثر آنتی‌بیوتیکی پنی‌سیلین را در نشریه بریتانیایی پاتولوژی تجربی منتشر کرد.

4. 1945

   جایزه نوبل

   پس از تولید انبوه در زمان جنگ که جان‌های بی‌شماری را نجات داد، به طور مشترک با هاوارد فلوری و ارنست بوریس چین جایزه نوبل را دریافت کرد.

5. 1955

   مرگ در لندن

   در سن 73 سالگی درگذشت پس از اینکه درمان بیماری‌های عفونی را در سطح جهانی متحول کرد.