رابرت نستای مارلی (Bob Marley) در ۶ فوریه ۱۹۴۵ در ناین مایل، شهرستان سنت آن، جامائیکا به‌دنیا آمد، به‌عنوان فرزند سدیلا باکر، یک نوجوان سیاه‌پوست، و نوروال سینکلر مارلی، یک ناظر مزارع سفیدپوست انگلیسی که به‌ندرت در تربیت او شرکت داشت. او در فقر روستایی بزرگ شد و سپس به ترنچ‌تاون، محله‌ی متراکم پس از جنگ کینگستون نقل مکان کرد و به فرهنگ اسکای، راک‌استدی و سیستم‌های صدا که در آن دی‌جی‌های سیار بر روی تجهیزات با صدای بم رقابت می‌کردند، جذب شد. زندگی اولیه شامل فوتبال خیابانی، تأثیر محله‌ی رستافاری و کارآموزی با موسیقیدانان محلی مانند جو هیگز بود که هارمونی آواز و اصول گیتار را به او آموخت. او با پیتر توش و بانی وایلر در سال ۱۹۶۳ گروه وایلر را تشکیل داد و با تهیه‌کننده‌ی کلمنت ککسون دد در استودیو وان، آهنگ‌های اولیه‌ای ضبط کرد قبل از اینکه تنش‌ها بر سر پرداخت و کنترل خلاقانه منجر به جدایی و بازسازی شود. صدای متمایز مارلی—غمی اما محکم—متن‌هایی درباره‌ی ستم، رستگاری و دیانت روحانی را به‌دنبال داشت که ریشه در باور رستافاری به هایله سلاسی اول به‌عنوان یک شخصیت الهی و اتیوپی به‌عنوان سرزمین نمادین داشت. حصارهای زینکی ترنچ‌تاون، وابستگی‌های سیاسی و کمبود اقتصادی، آهنگ‌هایی را شکل داد که مبارزه‌ی محلی را به همبستگی پان‌آفریقایی جهانی تبدیل می‌کرد. ازدواج با ریتا اندرسون و پذیرش ددلاک‌های رستافاری و رژیم غذایی ایتال، تعهد مذهبی عمومی را نشان می‌داد که هم پیروان را جذب می‌کرد و هم شک و تردید طبقه‌ی متوسط جامائیکایی را برمی‌انگیخت. کریس بلک‌ول، بنیان‌گذار ایزلند رکوردز، وایلرها را در سال ۱۹۷۲ امضا کرد و ریگ را با ارزش‌های تولید راک در «کچ آ فایر» و «برنینگ» ترکیب کرد و به مخاطبان راک بین‌المللی همزمان با همگام‌سازی جامائیکایی معرفی کرد. مارلی با دینامیک‌های پیچیده‌ی گروه سر و کار داشت، زیرا توش و وایلر در نهایت به‌دنبال حرفه‌های انفرادی رفتند در حالی که او به‌عنوان باب مارلی و وایلرها با موسیقیدانان جدیدی از جمله برادران بارنت ادامه داد.

آلبوم‌هایی مانند «ناتی درید»، «رستامان ویبریشن»، «اکسودوس» و «کایا» ریگ را با گیتارهای آکوردی معکوس، خطوط بادی، افکت‌های داب و پیام‌های سیاسی که به چارت‌ها در بریتانیا، آفریقا و آمریکای شمالی رسید، ترکیب کردند. آهنگ‌هایی مانند «نو وومن، نو کرای»، «جامینگ»، «انتظار در ناامیدی» و «یک عشق» تجربه‌ی کینگستون را به سرودهایی تبدیل کردند که در هر قاره اجرا می‌شدند. «اکسودوس»، که بخشی در لندن ضبط شد بعد از اینکه مارلی پس از تلاش برای ترور در سال ۱۹۷۶ جامائیکا را ترک کرد، تم‌های فرار را با هیت‌هایی مانند «سه پرنده‌ی کوچک» ترکیب می‌کند. «آهنگ رستگاری»، عمدتاً آکوستیک، مارکوس گاروی و رهایی از بردگی ذهنی را فراخوانی کرد و نشان داد که دامنه‌ی مارلی فراتر از تنظیمات گروهی است. او در ۳ دسامبر ۱۹۷۶ از تیراندازی در خانه‌اش در خیابان هوپ جان سالم به در برد در حالی که در فصل انتخابات پرتنش جامائیکا بین PNP مایکل منلی و JLP ادوارد سیگا بود، و دو روز بعد در کنسرت «لبخند جامائیکا» اجرا کرد و سپس به تورهای بین‌المللی ادامه داد. کنسرت صلح «یک عشق» در سال ۱۹۷۸ در کینگستون او را دید که دست‌هایش را با منلی و سیگا در صحنه به هم می‌فشرد، یک حرکت نمادین در میان تقسیمات واقعی شبه‌نظامی که تاریخ‌نگاران درباره‌ی آن بحث می‌کنند که آیا نمادین است یا واقعی. تورها مارلی را به جشن‌های استقلال زیمبابوه در سال ۱۹۸۰ رساند و ریگ را به جنبش‌های آزادی آفریقایی و روایت‌های بازگشت دیاسپوریک پیوند داد. ضبط‌های او با لی اسکرچ پری در اوایل حرفه‌اش ردپای داب تجربی را به‌جا گذاشت؛ تولیدات بعدی ایزلند صدا را برای رادیو صیقل داد بدون اینکه هویت ریتمیک را از دست بدهد. شهرت جهانی مارلی نمادهای رستافاری—شیر یهودا، قرمز-طلایی-سبز—را در فرهنگ مد و پوستر در سطح جهانی قابل مشاهده کرد، گاهی از زمینه‌ی الهیاتی جدا شده است.

مارلی در ۱۱ مه ۱۹۸۱ در میامی در سن سی و شش سالگی از ملانوما که از یک آسیب انگشت پا گسترش یافته بود، درگذشت؛ او به‌دلیل دلایل مذهبی و اجرایی از قطع عضو امتناع کرده بود، تصمیمی که پزشکان بعداً گفتند باعث متاستاز شد. مراسم تشییع جنازه‌اش در جامائیکا ترکیبی از مراسم دولتی و آیین رستافاری در ناین مایل و کینگستون بود که جمعیت‌های عظیم و رسانه‌های بین‌المللی را به خود جلب کرد. مجموعه‌ی پس از مرگ «افسانه» به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌ها در سطح جهانی تبدیل شد و ریگ را در فرهنگ عامه‌ی جهانی دهه‌ها پس از مرگش تثبیت کرد. منتقدان درباره‌ی تجاری‌سازی تصویر او بر روی کالاهایی که از قهوه تا پوسترهای دانشگاهی متغیر است، بحث می‌کنند، اما موسیقی او همچنان در هویت ریگ و جنبش‌هایی که کرامت و استعمارزدایی را فراخوانی می‌کنند، مرکزی باقی مانده است. هنرمندانی از یوسو ان‌دور تا لورین هیل مارلی را به‌عنوان تأثیرگذار ذکر می‌کنند؛ اقتصاد گردشگری جامائیکا تا حدی به مکان‌های زیارتی در ناین مایل و استودیوی تاف گونگ وابسته است. پژوهشگران به تحلیل مذاکره‌ی او درباره‌ی نژاد، مذهب و جنسیت در فرهنگ پدرسالار رستافاری می‌پردازند و هم پیام‌های پیشرفته و هم محدودیت‌های سنتی را یادآور می‌شوند. مارلی یک زیرفرهنگ مذهبی و موسیقایی جامائیکایی را به زبان جهانی اعتراض و امید تبدیل کرد. آهنگ‌های او صداهایی برای کمپین‌های ضد آپارتاید، جشنواره‌های حقوق بشر و کنسرت‌های همبستگی در سراسر آفریقا، اروپا و آمریکا فراهم کردند. با پیوند دادن ریتم به اخلاق رستافاری و هویت پساکولونیالی، او نحوه‌ی حمل theology، سیاست و افتخار دیاسپوریک را به‌طور همزمان تغییر داد. مارلی همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان قرن بیستم باقی مانده است، چهره‌اش به‌قدری فراگیر است که پیامش به‌طور جدیدی توسط هر نسلی که با ضربان ریگ مواجه می‌شود، تفسیر می‌شود. اتنوموزیک‌شناسان به تحلیل سازگاری او با ریتم‌های نیابینگی و خطوط بیس راک‌استدی در تنظیماتی می‌پردازند که برای رادیو راک قابل دسترسی است بدون اینکه هم‌زمانی را رقیق کند. دولت جامائیکا در سال ۲۰۱۹ روز تولد او را به‌عنوان تعطیلات ملی اعلام کرد و وضعیت فرهنگی او را که سال‌ها مورد بحث قرار گرفته، رسمی کرد. آرشیوهای مستند در دانشگاه هند غربی فیلم‌های کنسرت را حفظ می‌کنند که پاسخ‌های جمعیت را در دوران پرتنش کینگستون در دهه‌ی ۱۹۷۰ نشان می‌دهد. پلتفرم‌های استریم گزارش می‌دهند که شنوندگی جهانی ثابتی در دهه‌ها پس از مرگش وجود دارد، نشانه‌ای از اینکه پیام ریگ درباره‌ی کرامت همچنان جذابیت بین‌نسلی را حفظ می‌کند. جشنواره‌های ریگ از آمریکای شمالی تا آفریقا کاتالوگ او را به‌عنوان مجموعه‌های پایانی برنامه‌ریزی می‌کنند و آهنگ‌ها را به‌عنوان آیین مدنی مشترک تلقی می‌کنند.

1. 1945

   متولد در ناین مایل

   در شهرستان سنت آن روستایی متولد شد و بعداً به ترنچ‌تاون، کینگستون نقل مکان کرد.

2. 1963

   گروه وایلرها تشکیل شد

   گروه آواز را تأسیس کرد که به ستون فقرات ضبط‌های اولیه‌اش تبدیل شد.

3. 1976

   تلاش برای ترور

   در حین بحران سیاسی جامائیکا از تیراندازی در خانه‌اش جان سالم به در برد.

4. 1978

   کنسرت صلح یک عشق

   در صحنه حاضر شد و از وحدت بین مایکل منلی و ادوارد سیگا حمایت کرد.

5. 1981

   درگذشت در میامی

   در فلوریدا به‌دلیل سرطان درگذشت و در یک مراسم دولتی در ناین مایل، جامائیکا دفن شد.