فرانک سیناترا (Frank Sinatra) در سال ۱۹۱۵ در هوبوکِن، نیوجرسی به دنیا آمد و تنها فرزند والدین مهاجر ایتالیایی بود. او با گروه‌های محلی آواز خواند تا اینکه هری جیمز و سپس تامی دورسی به او فرصت ملی در دوران گروه‌های بزرگ در اوایل دهه ۱۹۴۰ دادند. قامت لاغر و چشمان آبی سیناترا جمعیت‌های شیدا را به خود جلب می‌کرد—بابی‌ساکسرها که آواز پاپ را از ویژگی گروه به وسیله‌ای برای ستاره‌های انفرادی تبدیل کردند.

پس از ترک دورسی در سال ۱۹۴۲، سیناترا رادیو، رکوردهای کلمبیا و در نهایت هالیوود را فتح کرد و در سال ۱۹۵۳ برای فیلم «از اینجا تا ابدیت» جایزه اسکار را دریافت کرد، در حالی که بسیاری او را فراموش کرده بودند. سال‌های رکوردهای کپی‌تال با آرایشگر نلسون ریدل آلبوم‌های مفهومی مانند «در ساعت‌های کوچک» و «آهنگ‌ها برای عاشقان شنگول!» را تولید کرد که LP را از مجموعه تک‌آهنگ‌ها به بیانی هنری ارتقا داد. صدای او—زمان‌بندی آرام، کنترل نفس بی‌نقص، صمیمیت احساسی—معیاری شد که خوانندگان پاپ بر اساس آن سنجیده می‌شدند.

سیناترا همچنین بنیان‌گذار رکوردهای ریپریز بود، در گالا افتتاحیه جان اف. کندی اجرا کرد و روابط پیچیده‌ای با لاس‌وگاس، شایعات درباره جرم سازمان‌یافته و سیاست‌های دموکراتیک و سپس جمهوری‌خواه داشت. شخصیت «رت پک» موسیقی، کمدی و مردانگی را ترکیب کرد. او در سال ۱۹۹۸ در لس آنجلس درگذشت و کاتالوگی را به جا گذاشت که هنوز استانداردهایی از «راه من» تا «نیویورک، نیویورک» را تعریف می‌کند و مدلی از ماندگاری از طریق نوآوری است.

1. ۱۹۳۹

   دوران تامی دورسی

   به ارکستر دورسی پیوست و کنترل نفس را آموخت که شکل‌دهنده نحوه بیان او بود.

2. ۱۹۴۵

   ستاره انفرادی کلمبیا

   در دوران جنون بابی‌ساکسر با آثارش بر چارت‌ها تسلط یافت.

3. ۱۹۵۳

   اسکار برای ابدیت

   با یک اجرای برنده جایزه اسکار، کارنامه‌اش را احیا کرد.

4. ۱۹۶۰

   اوج رت پک

   در لاس‌وگاس با دین مارتین و سامی دیویس جونیور در میان جذابیت دوران کندی سرپرستی کرد.

5. ۱۹۹۸

   درگذشت در لس آنجلس

   در سن هشتاد و دو سالگی درگذشت؛ مراسم خاکسپاری ستاره‌ها و طرفداران را در خارج از کلیسای کاتولیک سنت ترزا گرد هم آورد.