کارل گوستاو یونگ (Carl Gustav Jung) در ۲۶ ژوئیه ۱۸۷۵ در کسوویل، کانتون تورگاو، سوئیس به دنیا آمد، پسر پل یونگ، کشیش اصلاح‌طلب سوئیسی و امیلی پریسورک، که دوره‌های افسردگی و علاقه به احضار روح، خانه کودکی را ناآرام کرده بود. کودکی ایزوله—مرگ خواهر، تنش والدین، خواب‌های زنده‌ای که او بعداً تحلیل کرد—علاقه‌ای مادام‌العمر به تصویرهای درونی و اسطوره را تغذیه کرد. او پزشکی را در دانشگاه بازل مطالعه کرد و با خواندن کتاب درسی کرافت-ابینگ متقاعد شد که بیماری‌های روانی ترکیبی از معماهای زیستی و معنای انسانی هستند. در سال ۱۹۰۰ او به بیمارستان روانی بورگولزلی در زوریخ پیوست که تحت نظر اوژن بلولر بود، کسی که واژه اسکیزوفرنی را ابداع کرد و محیط تحقیقاتی را که مشاهدات بالینی را به روانشناسی تجربی پیوند می‌زد، پرورش داد. آزمون‌های ارتباط کلامی یونگ زمان پاسخ و اختلالات را اندازه‌گیری کرد زمانی که بیماران به کلمات محرک پاسخ می‌دادند و مجموعه‌های عاطفی ناخودآگاه را که سنگ بنای شهرت اولیه‌اش شد، نمایان کرد. او «مطالعات در ارتباط کلامی» را منتشر کرد و نسخه‌هایی را به زیگموند فروید در وین ارسال کرد و این مکاتبات منجر به همکاری شدید از سال ۱۹۰۷ شد. فروید یونگ را به عنوان وارث علمی می‌دید که می‌توانست روانپزشکی را فراتر از دایره‌های وین محترم کند؛ یونگ شجاعت فروید در کشف جنسیت را تحسین می‌کرد اما در مورد کاهش‌گرایی جنسی تردید داشت. یونگ در سال ۱۹۰۳ با اما راچ ازدواج کرد؛ او تحلیل‌گر و ویراستار شد و در حالی که کارل سفر می‌کرد، مدیریت خانه را بر عهده داشت و اما کارهای فکری خود را توسعه می‌داد که اغلب در بیوگرافی‌ها تحت‌الشعاع قرار می‌گرفت. بی‌طرفی سوئیس و جامعه پزشکی جهانی زوریخ یونگ را در لحظه‌ای حساس بین شبکه‌های روانپزشکی آلمانی و انگلیسی-آمریکایی قرار داد که برای گسترش جهانی روانکاوی حیاتی بود.

اختلافات بر سر جنسیت، دین و ماهیت ناخودآگاه به اوج خود رسید و در حدود سال ۱۹۱۳ پس از انتشار «روانشناسی ناخودآگاه» به شکاف انجامید، جایی که او نمادهایی را توسعه داد که فروید آن‌ها را به عنوان سوبلیمیشن دفاعی تفسیر کرد. یونگ وارد دوره‌ای از خودآزمایی شدید شد که در «لیبر نووس» ثبت شد، که بعداً به عنوان «کتاب سرخ» منتشر شد و رؤیاها، گفتگوها با شخصیت‌های درونی و تصویرهای اسطوره‌ای را مستند کرد که او آن‌ها را داده‌های تجربی روان می‌دانست. او روانشناسی تحلیلی را توسعه داد که ناخودآگاه جمعی را پیشنهاد می‌کرد که در میان بشریت مشترک است و با آرchetypeها—سایه، آنا، آنیموس، مرد حکیم، مادر—که نمادهای تکراری در خواب‌ها، اسطوره‌ها و ادیان هستند، پر شده است. «انواع روانشناختی»، که در سال ۱۹۲۱ منتشر شد، درون‌گرایی و برون‌گرایی و همچنین چهار عملکرد—تفکر، احساس، حس، شهود—را تعریف کرد، چارچوبی که بعداً ایزابل بریگز مایرز آن را به شاخص نوع مایرز تبدیل کرد که به طور گسترده‌ای در محیط‌های شرکتی استفاده می‌شود. یونگ به هند، تونس، کنیا و pueblo نیومکزیکو سفر کرد و به مطالعه اسطوره‌ها و مراسم پرداخت و استدلال کرد که بیگانگی مدرن ناشی از فقدان مراسم نمادین در جوامع صنعتی سکولار است. او به دولتمردان و نویسندگان مشاوره داد اما از سیاست‌های حزبی اجتناب کرد و تا زمان مرگش کلینیک خود را در کسوویل در کنار دریاچه زوریخ حفظ کرد. کنفرانس‌های ارانوس در آسنونا دانشمندان دین، کیمیاگری و عرفان را به گفتگو با تحلیل‌گران یونگی دعوت کردند و ایده‌ها را از طریق علوم انسانی و همچنین کلینیک‌ها گسترش دادند. منتقدان به قابلیت آزمایش علمی آرchetypeها شک کردند و به فرهنگ‌ها اتهام کلیشه‌ای زدن زدند؛ مدافعان استدلال می‌کنند که او مدل‌های اکتشافی را به جای فرضیات آزمایشگاهی ارائه داد. دوستی و شکاف او با فروید روایت بنیادی در تاریخ روانکاوی شد که در تئاتر و فیلم به تصویر کشیده شد.

یونگ در ۶ ژوئن ۱۹۶۱ در کسوویل پس از نارسایی قلبی ناشی از بیماری کوتاه‌مدت درگذشت و مجموعه وسیعی از مکاتبات و دست‌نوشته‌های منتشر نشده را به جا گذاشت که توسط وراثش گاهی به طور محدود مدیریت می‌شد. انتشار پس از مرگ کتاب سرخ در سال ۲۰۰۹ جذابیت عمومی را نسبت به روش بینایی او تجدید کرد. یونگ روان‌درمانی را گسترش داد تا شامل اسطوره، دین و نمادگرایی بین‌فرهنگی شود و بر هنرمندانی از هرمان هسه تا جکسون پولاک و فیلم‌سازانی که از زبان آرchetypal استفاده می‌کردند، تأثیر گذاشت. نوع‌شناسی‌ها در آموزش‌های شرکتی و آزمون‌های شخصیتی محبوب نفوذ کرده‌اند، هرچند که روانشناسان در مورد اعتبار آن‌ها هشدار می‌دهند. با درمان خواب‌ها و خیال‌ها به عنوان داده‌های معنادار، او گفت‌وگو درباره سلامت روان را به سمت روایت و معنا تغییر داد، حتی در حالی که دانشمندان در مورد وضعیت تجربی ادعاهای آرchetypal بحث می‌کنند. برنامه‌های مطالعات دینی مفهوم همزمانی او—تصادف معنادار—را به عنوان پلی بین روانشناسی و معنویت ذکر می‌کنند. ظهور ناسیونالیسم اجتماعی سؤالات دردناک درباره برخی از همکاران آلمانی و ریاست یونگ بر جامعه پزشکی عمومی بین‌المللی برای روان‌درمانی در دوران اولیه نازی‌ها را به وجود آورد، که یک جنجال است که تاریخ‌نگاران همچنان به بررسی آن می‌پردازند. مؤسسات کلینیکی یونگی در سراسر جهان فعالیت می‌کنند و آموزش‌هایی متفاوت از سنت‌های فرویدی و شناختی ارائه می‌دهند. نقد ادبی بخشی از واژگان او را برای خوانش آرchetypal به کار می‌برد. یونگ بیماری روانی را به عنوان گفت‌وگویی بین خود و روان عمیق‌تر بازتعریف کرد و روانپزشکی را فراتر از مدل‌های جسمی قرن نوزدهم گسترش داد و تأثیر قابل‌توجهی بر نحوه تفسیر زندگی درونی فرهنگ‌های مدرن گذاشت. درمانگران هنری از تصویرهای آرchetypal هنگام راهنمایی مشتریان در کشیدن ماندالا استفاده می‌کنند و روش‌های کلینیکی را فراتر از درمان گفتاری سنتی گسترش می‌دهند. پروژه‌های علوم انسانی دیجیتال، عکس‌های سفر یونگ و یادداشت‌های میدانی او را در کنار سخنرانی‌های مقایسه‌ای دین در ارانوس نقشه‌برداری می‌کنند. مباحث درباره محدودیت‌های نامه‌های منتشر نشده بین متولیان املاک و تاریخ‌نگاران که به دنبال دسترسی کامل به مکاتبات با ولفگانگ پائولی و دیگر فیزیک‌دانان درباره همزمانی هستند، ادامه دارد. نظرسنجی‌های روانشناسی کارشناسی هنوز «انواع روانشناختی» را هنگام معرفی ریشه‌های تاریخی نظریه شخصیت اختصاص می‌دهند. برنامه‌های آموزشی کلینیکی، سمینارهای موردی او را هنگام آموزش تفسیر نمادین خواب‌ها در روان‌درمانی روان‌پویشی مرور می‌کنند. موزه‌ها در کسوویل کتابخانه و مطالعه او را به نمایش می‌گذارند و روانشناسی تحلیلی را به عنوان بخشی از تاریخ فکری قرن بیستم به جای عرفان حاشیه‌ای تنها ارائه می‌دهند. سمینارهای فلسفه قاره‌ای شکاف او با فروید را هنگام آموزش نظریه‌های قرن بیستم درباره موضوعیت، دین و ناخودآگاه در چشم‌انداز مقایسه‌ای مورد بحث قرار می‌دهند. مؤسسات آموزشی تحلیلی نیاز به مطالعه چارچوب نوع‌شناسی او دارند، حتی در حالی که روانشناسان تجربی اعتبار اندازه‌گیری آن را زیر سؤال می‌برند. خوانندگان و محققان همچنان به مشاوره با بیوگرافی‌ها، مکاتبات و مجموعه‌های آرشیوی ادامه می‌دهند تا زمینه این دستاوردها را بازسازی کنند.

1. 1875

   متولد در کسوویل

   در کانتون تورگاو به خانواده‌ای کشیش اصلاح‌طلب سوئیسی به دنیا آمد.

2. 1907

   همکاری با فروید

   با زیگموند فروید در وین ملاقات کرد و همکاری‌ای را آغاز کرد که بر روانکاوی اولیه تسلط داشت.

3. 1913

   شکاف با فروید

   پس از اختلافات بر سر نظریه لیبیدو و ناخودآگاه همکاری را پایان داد.

4. 1921

   انتشار انواع روانشناختی

   یک اثر مهم درباره عملکردها و نگرش‌های شخصیت منتشر کرد.

5. 1961

   مرگ در کسوویل

   پس از دهه‌ها عمل بالینی و نوشتن در کسوویل درگذشت.