زیگموند فروید (Sigmund Freud) در سال 1856 در فریبرگ، موراوی به دنیا آمد و به عنوان کودک به وین نقل مکان کرد و تحت نظر ژان-مارتین شارکو در پاریس به عنوان عصب‌شناس آموزش دید، جایی که مطالعات هیستری نشان داد که بیماری‌های روانی ریشه‌های روانشناختی دارند. در عمل خصوصی، او با یوزف بروئر در *مطالعات هیستری* (1895) همکاری کرد و 'درمان گفتاری' و مفهوم حافظه سرکوب‌شده را معرفی کرد.

نظریه بالغ فروید شامل اید، خود و سوپرایگو؛ جنسیت کودکی؛ و نمادشناسی خواب به عنوان پنجره‌هایی به درگیری‌های ناخودآگاه بود. آثار او مانند *تعبیر خواب* (1899)، *روان‌پزشکی زندگی روزمره* و *تمدن و نارضایتی‌های آن* تحلیل را از بیماران بالینی به فرهنگ، دین و هنر گسترش داد. او انجمن روانکاوی وین را تأسیس کرد و بر شکاف‌های حرفه‌ای با آلفرد آدلر و کارل یونگ غلبه کرد.

نازیسم فروید را در سال 1938 به لندن مهاجرت کرد؛ او در سال 1939 به دلیل سرطان فک در آنجا درگذشت. بسیاری از ادعاهای خاص—نظریه ادیپ، حسادت به آلت تناسلی—اکنون مورد بحث قرار گرفته‌اند، اما تأکید او بر انگیزش ناخودآگاه، مکانیزم‌های دفاعی و گفتگوی درمانی همچنان در روانپزشکی، روان‌درمانی و زبان روزمره ریشه‌دار است.

1. 1856

   متولد در فریبرگ

   خانواده به وین نقل مکان کردند؛ او در زبان‌های کلاسیک ممتاز بود قبل از ورود به دانشکده پزشکی.

2. 1895

   مطالعات هیستری

   با بروئر، مطالعات موردی را منتشر کرد که درمان گفتاری کاتارتیک را به عنوان درمان هیستری تأسیس کرد.

3. 1900

   تعبیر خواب

   اثر اصلی‌اش در تحلیل خواب منتشر شد که در ابتدا به خوبی فروخته نشد اما در نهایت روانشناسی را متحول کرد.

4. 1908

   اولین کنگره بین‌المللی روانکاوی

   پیروان را در سالزبورگ گرد هم آورد و روانکاوی را به عنوان یک حرکت جهانی نهادینه کرد.

5. 1939

   درگذشت در لندن

   در تبعید پس از فرار از الحاق نازی‌ها به اتریش درگذشت؛ دخترش آنا به توسعه روانشناسی ایگو ادامه داد.