گابریئل گارسیا مارکس (Gabriel García Márquez) در سال ۱۹۲۷ در آراکاتاکا، یک شهر کوچک کلمبیایی به دنیا آمد که او بعداً آن را به عنوان ماکوندو افسانه‌ای کرد. او بخشی از دوران کودکی‌اش را تحت سرپرستی پدربزرگ و مادربزرگش گذراند که داستان‌هایشان گپ‌های محلی را با جزئیات فراطبیعی ترکیب می‌کرد. او در بوگوتا حقوق را مطالعه کرد در حالی که به عنوان خبرنگار کار می‌کرد—حرفه‌ای که هرگز حتی پس از شهرت ادبی‌اش رها نکرد. دوره‌های گزارش‌گری در اروپا و کوبا چشم سیاسی او را تیز کرد و او را با شخصیت‌هایی مانند فیدل کاسترو آشنا کرد که دوستی مادام‌العمر با او برقرار کرد و بعداً در غرب مورد انتقاد قرار گرفت.

پس از سال‌ها فقر در مکزیکو سیتی، گارسیا مارکس در سال ۱۹۶۷ «صد سال تنهایی» را منتشر کرد. این رمان خانواده بوندیا را از طریق عشق، جنگ داخلی و سرنوشت چرخه‌ای در نثری که باران می‌تواند سال‌ها به طول بینجامد و ارواح در شام حاضر شوند، دنبال کرد. این کتاب میلیون‌ها نسخه در سراسر جهان فروخت و ادبیات آمریکای لاتین را به ناشران بین‌المللی معرفی کرد. «پاییز پدرسالار»، «عشق در زمان وبا» و «چشم‌انداز مرگ» به دنبال آن منتشر شدند که هرکدام مشاهده‌های اجتماعی دقیقی را با منطق روایی خواب‌آلود ترکیب کردند.

او در سال ۱۹۸۲ جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد و از پلتفرم خود برای حمایت از حاکمیت آمریکای لاتین و روزنامه‌نگاری استفاده کرد. گارسیا مارکس در سال ۲۰۱۴ در مکزیکو سیتی درگذشت و دستور داد که دست‌نوشته‌های منتشرنشده‌اش تا سی سال پس از مرگش نگه‌داری شود. ماکوندو به عنوان نمادی از هر جایی که تاریخ به صورت کمدی و معجزه به طور همزمان تکرار می‌شود، تبدیل شد.

1. ۱۹۴۷

   تحصیلات حقوق در بوگوتا

   در دانشگاه ثبت‌نام کرد در حالی که اولین داستان‌هایش را در روزنامه‌های کلمبیایی منتشر می‌کرد.

2. ۱۹۶۱

   انتقال به مکزیکو سیتی

   به مکزیک نقل مکان کرد و در تبلیغات و فیلم کار کرد در حالی که ماکوندو را می‌نوشت.

3. ۱۹۶۷

   انتشار تنهایی

   «صد سال تنهایی» را منتشر کرد و به سرعت مورد تحسین بین‌المللی قرار گرفت.

4. ۱۹۸۲

   جایزه نوبل

   در استکهلم به عنوان اولین برنده کلمبیایی در این زمینه جایزه ادبیات را دریافت کرد.

5. ۲۰۱۴

   درگذشت در مکزیکو سیتی

   در سن هشتاد و هفت سالگی پس از سال‌ها درمان سرطان لنفاوی درگذشت.